Sevgili  Anneciğim, Sevgili babacığım,    Bütün duygu ve düşüncelerimi dile getirebilseydim, size şunları  söylemek isterdim: Sürekli bir büyüme ve değişme içindeyim. Sizin    çocuğunuz olsam da, sizden ayrı bir kişilik geliştiriyorum. Beni   tanımaya ve anlamaya çalışın. Deneme ile öğrenirim. Bana ayak      uydurmakta güçlük çekebilirsiniz. Oyunda, arkadaşlıkta ve   uğraşılarımda özgürlük tanıyın. Beni her zaman her yerde koruyup  horlamayın. Davranışlarımın sonuçlarını kendim görürsem, daha iyi  öğrenirim. Bırakın, kendi işimi, kendim göreyim. Büyüdüğümü başka  nasıl anlarım yoksa. Büyümeyi çok istiyorsam da, ara sıra yaşımdan  küçük davranmaktan kendimi alamıyorum. Bunu önemsemeyin, ama beni şımartmayın da. Hep çocuk kalmak isterim sonra. Her istediğimi     elde edemeyeceğimi biliyorum. Ancak siz verdikçe, almadan      edemiyorum. Bana yerli, yersiz söz de vermeyin. Sözünüzü      tutmayınca, sizlere güvenim azalıyor. Bana kesin ve kararlı  davranmaktan çekinmeyin. Yoldan saptığımı görünce beni sınırlayın. Koyduğunuz kurullar ve yasakların hepsini beğendiğimi söyleyemem.    Ancak, hiç kısıtlamayınca, ne yapacağımı şaşırıyorum. Tutarsız davrandığınızı görünce, hem bocalıyor, hem de bundan yararlanmadan  yapamıyorum. Öğütlerinizden çok, davranışlarınızdan etkilendiğimi   unutmayın. Beni eğitirken ara sıra yanlışlar yapabilirsiniz. Bunları    çabuk unuturum. Ancak birbirinize saygı ve sevginizin azaldığını    görmek beni yaralar ve sürekli tedirgin eder. Çok konuşup, çok bağırmayın. Yüksek sesle söylenenleri ben pek duymam. Yumuşak ve  kesin sözler bende daha iyi bir iz bırakır. "Ben senin yaşındayken" diye başlayan söylevleri hep kulak ardına atarım. Küçük yanılgılarımı büyük suçmus gibi başıma kakmayın. Bana yanılma payı bırakın. Beni    yaramazlıklarım için kötü çocukmuşum gibi yargılamayın. Yanlış     davranışım üzerinde durup düzeltin. Ceza vermeden önce beni      dinleyin. Suçumu aşmadığı sürece, cezama katlanabilirim.   Beni dinleyin. Öğrenmeye en yakın olduğum anlar, soru sorduğum   anlardır. Açıklamalarınız kısa ve özlü olsun. Beni yeteneklerimin    üstünde işlere zorlamayın. Ama başarabileceğim işleri yapmamı bekleyin. Bana güvendiğinizi belli edin. Beni destekleyin, hiç değilse,    çabamı övün. Beni başkaları ile karşılaştırmayın. Umutsuzluğa    kapılırım. Benden yaşımın üstünde olgunluk beklemeyin. Bütün  kuralları birden öğretmeye kalkmayın. Bana süre tanıyın. Yüzde yüz     dürüst davranmadığımı gördüğünüzde ürkmeyin. Beni köşeye  sıkıştırmayın. Yalana sığınmak zorunda kalırım. Sizi çok bunaltsam  da, soğukkanlılığınızı yitirmeyin. Kızgınlığınızı haklı görebilirim, ama   beni aşağılamayın. Hele başkalarının yanında onurumu kırmayın.      Unutmayın ki, bende sizi başkalarının önünde güç durumda    bırakabilirim. Bana haksızlık ettiğinizi anlayınca, açıklamaktan  çekinmeyin. Özür dileyişiniz, size olan sevgimi azaltmaz, tersine, beni  size daha çok yaklaştırır. Aslında ben sizleri olduğunuzdan daha iyi     görüyorum. Bana kendinizi yanılmaz ve erişilmez göstermeye     çabalamayın. Yanıldığınızı görünce üzüntüm büyük olur. Bana    verdikleriniz yanında benden istediklerinizin zor olmadığını da     biliyorum. Yukarıda sıraladığım istekler size çok geldiyse, bir    çoğundan vazgeçebilirim, yeter ki beni ben olarak seveceğinize      olan inancım sarsılmasın. Benden "Örnek çocuk" olmamı      istemezseniz, ben de sizden kusursuz anne-baba olmanızı      beklemem, severek ve anlayışlı olmanız bana yeter. Sizin     çocuğunuz olarak doğmak elimde değildi. Ama seçme hakkım      olsaydı, sizden başka kimsenin çocuğu olmak istemezdim.                   Sizi seviyorum. Çocuğunuz.

paylaşımın için teşekkürler ablacım