UNUTMAYIN Kİ ;Kaç yaşınızda olursanız olun babanız yaşıyorsa hala çocuksunuzdur...Ne zaman ki babanızı kaybediyorsunuz,işte o zaman gerçekten büyüyorsunuz.Çünkü çınarın gölgesi yok artık üzerinizde....Sizi fark etmediğiniz halde yağmurdan, güneşten koruyormuş meğer o gölge....Siz
de aile kuruyorsunuz, baba oluyorsunuz,sizin de gölge yaptığınız ve
koruduğunuz birileri oluyor ama o gölgeyi çok arıyorsunuz.Babanız öldüğünde büyüyorsunuz..Artık
soru soracağınız, öğreneceğiniz, azarını duyacağınız,takdirini
alacağınız, akşam eve dönerken yolunu gözleyeceğiniz,korkacağınız bir
babanız yoksa büyüyorsunuz.Yarınınızdan sorumlu tuttuğunuz, her istediğinizi almak zorunda olan o kişi yoksa artık...Hep sessiz ağlayan, suskun seven, en zor dönemde bile yıkılmaz görünen,sırtınızı dayadığınız çınar ağacınız yoksa artık...Büyüyorsunuz o zaman işte.Savaşın ortasında komutansız kalmaktır, babasız kalmak.Kaç yaşınızda olursanız olun babanız yaşıyorsa hala çocuksunuzdur