Gittin yA Hani gittin ya, Hani sen yoksun ya, Anladım...!
seninle baharmışım. Meğer sen yağmur, Ben kuru toprakmışım. Sen
yağmasan, ben çorakmışım, Sevginle donatmasan, Ben çırıl çıplakmışım.
Üşüdüm, dondum. Hani sen yoksun ya, Anladım...! Ben kuru bir
dalmışım, Meğer sen neyzen, Ben kavalmışım. Nefesin olmasa, Ben
çalmazmışım. Sustum. Hani sen yoksun ya. Anladım...! Ben
seninle varmışım. Meğer sen başak, Ben çuvalmışım. Seninle dolmasam,
Ayakta durmazmışım. Yıkıldım, pustum Hani sen yoksun ya.
Hayat durdu, Zaman çelik kelepçe, Sıkıverir, gölge ilerledikçe.
Kararır semtler bir bir, Işıklar kesilir, Boşalır evren gurup gurup,
Nesneler silinir. Biter mantıkla duyguda dirlik, Ve, Yer yüzünün
tek hakimi sensizlik. Hani sen yoksun ya. Gördüm...! Ne ışık
kaldı, Nede bir tek renk, Göğsümde inip kalkan, Amaçsız yürek,
Ve zoraki bir nefes. Bir ihtilalin ayak sesleri, Duyabildiğim tek
ses. Sokaklar hoyratlaştı, Kumrular tellere konmuyor, Kediler
çöpleri karıştırmıyor, Bekçi hüsam bağırmıyor geceleri, Sensizlik
kuşatmış caddeleri Sen diye sevindiğim her gölge, Sokak başlarını tutmuş
tank gölgeleri. Yıkılır umutlarım, Katmerlenir sana açlığım. Ve bir
isyan arefesidir, Bastırdığım çığlığım. Hani sen yoksun ya.
Bahar yaşandı bitti, Çiçekler söndü. Ve bütün mevsimler hazana
döndü. Rüzgar öyle keskin, Öyle hırçın esmekte. Karardı bulutlar,
Yağmur inmekte. Üşüyor umutlar, Kaldırımlara sıvanmış titremekte.
Hani sen yoksun ya. Birtek şeyi öğrendim; Oda yokun varlığı.
Taşıyamadım, Çok geldi ağırlığı. Anladım..... Sen yoksan hiç bir
şey yok. Bir sensizlik var, Birde koskocaman YOK. Ve herşeyden çok.
Anladım...! Senin boşluğunu ''YOK''un doldurduğunu. Ve gördüm. O
üç harflik kelimenin ne büyük olduğunu. Şefik Tiryaki