Hastane Önünde İncir Ağacı - İclal AydınÇocukluğumun yokluk yıllarıydıHerşey için uzun uzun beklediğimiz yıllar,Karanlıkta otururduk geceleriMum ışığında anlatırlardıAcıklı hikayeleriniİki elim yanaklarımdaUsul usul ağlardım yalnız kalmış gurbet gelinlerine...Çocuk kalbim dua ederdiTürkülerle evimize gelen geçmişlerineAnnemin sesinden dinlemiştim bunlardan birini:İsmi neydi acaba hastane önündeki ağaca ağlayanın?Fikriye mi, yoksa Kiraz mı, Hacer mi, Fidan mı?Neydi çare bulunmaz hastalığı,Neden kimse yoktu, neden kendi omuzladı,Baş tabibin O'na fısıldadığı acıyı?Yoktu bu sorularımın cevabıBelli ki kendiyle bir başına kalmışİnce ince yakmıştı bu ağıdı...Çocukken bir tek ince hastalıktan ölünür sanırdım.Dilini ve yönlerini bilmediğim bir ülkedeMetroların rüzgarında anladımHasretten de ölünebileceğiniVe gördüğüm her boş alanaEksiksiz çizebileceğimi, özlediğim her bir şeyi...Beni yabancı sayarken, aslında bana yabancılarınYüzlerinde tanıdım kendimle bir başıma kalmayı...Çocukken bir tek ince hastalıktan ölünür sanırdımHasretten de ölünürmüş, anladım...

emeğine sağlık, teşekkürler