Hayat;“Bir yaşam öyküsüne katlanılamayacak kadar” uzun,bir gülümseyişe, bir kıpırdanışa, bir dokunuşa vakit ayıramayacak kadar kısa.Hayat;Gerçekleri sırtlayıp taşıyamayacak kadar ağır,bir kuşun kanadına konup ta ona bile hissettirmeden uçabilecek kadar hafif.Hayat;Her anını dibine kadar yaşamaya çalışmak için nefes nefese koşturmayı göze alacak kadar dolu,bütün yaşadıklarının sadece bir hayal olduklarını hissettirecek kadar boş.Hayat;Koskoca ömürde “bir yalnız gün daha nasıl geçecek, şu saatler nasıl bitecek” diye şikayet edebilecek kadar muamma,göz açıp kapayıncaya kadar geçen sürede nihayete erebilecek kadar da basit.Hayat;Kendini oluşturan her büyüyü, her cazibeyi, her rengi, yürekleri hoplatacak, kanlarımızı kaynatacak kadar parlak ve güzel,gözlerimizi acılarla, hüzünlerle, ayrılıklarla, ölümlerle buluşturduğumuzda, sadece 2 renk; gri ve siyah.Hayat;Her anını tuallere, yazılara, şiirlere, gösterilere döküp sergileyebileceğin kadar sanat,tek bir uyanışta, görevinin tek bir oyundan ibaret tek bir rol olduğunu fark edebileceğin kadar da kısır ve monoton.Hayat;Senin tek bir “evet”inle başkalarına bölüştürüp sunabileceğin, nefes alıp verişlerinle “paylaştırabileceğin” kadar hayret verici ve cömert,tek bir “hayır”ınla her şeyi mahvedebileceğin, yok edebileceğin kadar da cimri ve densiz.Hayat;Gerçek yaşam öykülerine katlanabilecek gücü bulup, bulaştırıp daha da büyüğünü oluşturabilecek kadar heybetli ve zor,her şeyden vazgeçip “yaşama veda etmeyi isteyecek” kadar da güçsüz ve zayıf.Hayat;Sevmeyi bilecek, bilmiyorsa öğrenecek, tadacak, sunacak, paylaşacak ve böyle sevgilerle bütün sevgileri çoğaltabilecek kadar anlamlı,nefreti seçip, sıçratmak, sıçrattıkça da o pisliğe bulaşacak kadar anlamsız.Hayat;Gerçek yaşam öykülerine katlanmaya değecek kadar “Yaşanmaya değer,Hayat;Onu kısaltmanın haksızlık olduğunu anlatacak kadar öğretici,bir daha bulunmayacak, yaşanmayacak kadar “tek”.HayatSadece senin dilediğin kadar uzun,sadece senin dilediğin kadar kısa,