masiwa
29.08.2009, 13:40
Öncelikle aramıza hoşgeldiniz , kıymetli cevaplarınız için şimdiden teşekkür ederim.
Benim sorunuma gelince, şöyleki anne olduğumdan beri olan birşey inanılmaz derecede ölüm korkusu yaşıyorum, ve bu beni yıpratmaya başladı artık iyice, sürekli acaba ne zaman diye düşünmeye başladım ya ölürsem, oğluma kim bakar kimse benim gibi bakamaz, o daha çok küçük başlıyorum sonra ağlamaya eşim düşünme diyor saçmalıyorsun diyor ama inanın elimde değil.
Parka gidiyorum şimdi arabamı çarpcak evde oğlumlayken ya bi anda bi kalp krizi geçirirsem eşimi tembihliyorum beni gün içersinde mutlaka ara olur olur bişey gelir başıma ulaşamazsan mutlaka eve gel diyee gece yatağa giriyorum acaba sabaha uyanıcakmıyım..
eskiden hiç aklıma gelmezdi bu annelik ne acaip bi duyguymuş sadece kendim için değil kendi annem içinde düşünüyorum ya ona bişey olursa ben naparım babam napar..
önceleri çok fazla korku işkenceli filmler izlerdim, şimdi nefret ediyorum o tarz filmlerden, etrafımda bu ara hem uzaktan hem yakından genç kaybettiğim insanlar oldu, bunlardan çok etkilendim hele heleki şu gündemden düşmeyen, münevver karabulut cinayeti o kızın resmini görünce başlıyorum hüngür hüngür ağlamaya, nasıl yaptılar nasıl dayanıyor annesi babası inanın çok kötüyüm kendimi sürekli ağlarken buluyorum.
birde kötü bi şekilde ölen insanların son anlarını düşünmeye başladım acaba ne hissettiler en son ne yaptılar çok direndimi bunun gibi bir çok şeyy
Oğluma bakıp bakıp ağlıyorum , onun her anını yaşamak ve görmek istiyorum.Bazende bu kadar çok bunu düşünüyorum acaba içimemi doğuyor yoksa diyorum, yada gerçekten psikolojim bozuk bu nasıl aşıcam bilmiyorum.
Önceleri hiç aklıma gelmeyen şey şimdi aklımdan hiç çıkmıyor .
Ölüm her zaman olan birşey şu an 28 yaşındayım belki bi on sene öncesinde bunları düşünmememin sebebi daha genç olmam daha başka hayaller peşinde olmamdı hayaller diyorum çünkü o yaşlar öyle sanırım artık hayata daha gerçek bi pencereden bakıyorum ve gerçeği gördüğüm içinmi korkuyorum yoksa.
ama sürekli başıma bişey gelcekmiş gibi bir his var, çok korkuyorum çok strees oldum, bunları düşünmek beni çok geriyor herşeye ağlamaktan bıktım ,artık bir ilaç olsada bu düşüncemi yok etse ne güzel olur, kendimi sürekli kontrol ederek yaşamaya başladım insanlardan bile korkar oldum sokakta biriyle konuşamıyorum ya katilse ya beni takip ediyorsa ya çocuğumu kaçırırsa ve bu anlattıklarım gerçekten çok aza indirgemiş halim aslında çok çok daha kötüyüm eşimede herşeyi anlatamıyorum delimisin deyip geçiyor onada üzülüyorum beni anlamamasına düşünme işin gücün yokmu senin bunları düşünüyorsun ama elimde değil ki anlatamıyorum
çok uzattım öncelikle sıkılmadan okuduğunuz için ve vericeğiniz cevaba şimdiden çok teşekkür ediyorum sevgiler..
Benim sorunuma gelince, şöyleki anne olduğumdan beri olan birşey inanılmaz derecede ölüm korkusu yaşıyorum, ve bu beni yıpratmaya başladı artık iyice, sürekli acaba ne zaman diye düşünmeye başladım ya ölürsem, oğluma kim bakar kimse benim gibi bakamaz, o daha çok küçük başlıyorum sonra ağlamaya eşim düşünme diyor saçmalıyorsun diyor ama inanın elimde değil.
Parka gidiyorum şimdi arabamı çarpcak evde oğlumlayken ya bi anda bi kalp krizi geçirirsem eşimi tembihliyorum beni gün içersinde mutlaka ara olur olur bişey gelir başıma ulaşamazsan mutlaka eve gel diyee gece yatağa giriyorum acaba sabaha uyanıcakmıyım..
eskiden hiç aklıma gelmezdi bu annelik ne acaip bi duyguymuş sadece kendim için değil kendi annem içinde düşünüyorum ya ona bişey olursa ben naparım babam napar..
önceleri çok fazla korku işkenceli filmler izlerdim, şimdi nefret ediyorum o tarz filmlerden, etrafımda bu ara hem uzaktan hem yakından genç kaybettiğim insanlar oldu, bunlardan çok etkilendim hele heleki şu gündemden düşmeyen, münevver karabulut cinayeti o kızın resmini görünce başlıyorum hüngür hüngür ağlamaya, nasıl yaptılar nasıl dayanıyor annesi babası inanın çok kötüyüm kendimi sürekli ağlarken buluyorum.
birde kötü bi şekilde ölen insanların son anlarını düşünmeye başladım acaba ne hissettiler en son ne yaptılar çok direndimi bunun gibi bir çok şeyy
Oğluma bakıp bakıp ağlıyorum , onun her anını yaşamak ve görmek istiyorum.Bazende bu kadar çok bunu düşünüyorum acaba içimemi doğuyor yoksa diyorum, yada gerçekten psikolojim bozuk bu nasıl aşıcam bilmiyorum.
Önceleri hiç aklıma gelmeyen şey şimdi aklımdan hiç çıkmıyor .
Ölüm her zaman olan birşey şu an 28 yaşındayım belki bi on sene öncesinde bunları düşünmememin sebebi daha genç olmam daha başka hayaller peşinde olmamdı hayaller diyorum çünkü o yaşlar öyle sanırım artık hayata daha gerçek bi pencereden bakıyorum ve gerçeği gördüğüm içinmi korkuyorum yoksa.
ama sürekli başıma bişey gelcekmiş gibi bir his var, çok korkuyorum çok strees oldum, bunları düşünmek beni çok geriyor herşeye ağlamaktan bıktım ,artık bir ilaç olsada bu düşüncemi yok etse ne güzel olur, kendimi sürekli kontrol ederek yaşamaya başladım insanlardan bile korkar oldum sokakta biriyle konuşamıyorum ya katilse ya beni takip ediyorsa ya çocuğumu kaçırırsa ve bu anlattıklarım gerçekten çok aza indirgemiş halim aslında çok çok daha kötüyüm eşimede herşeyi anlatamıyorum delimisin deyip geçiyor onada üzülüyorum beni anlamamasına düşünme işin gücün yokmu senin bunları düşünüyorsun ama elimde değil ki anlatamıyorum
çok uzattım öncelikle sıkılmadan okuduğunuz için ve vericeğiniz cevaba şimdiden çok teşekkür ediyorum sevgiler..