Gün yeni yeni salınırken tanyerinde, bir damla düşüyor mavi bulutlardan
al bir lalenin yanağına.İşte hayat bu damlada gizleniyor... sevgi de
şefkatte bu damlayla bu yaprakta mühürleniyor;

Sen ıslak yanaklı bir laleye sokuldunmu hiç; usulca avuçlarına alıp ince
belini, içine çektin mi suskunluğunu; onun güzelliği serin rüzgarlarla
doldumu içine; o güzellik karşısında bir damla yaş kirpiklerinden yol
bulup onun yüreğinde durakladı mı? Dudaklarının bir busesi var mı bir
lalenin kadife yaprağına dokunmuş? bağrına bastınmı biir lalenin ince
kalbini sevgiye akan bakışlarını buldunmu onu izlerken...Kaç gönül kaldı
ki saksısında laleler büyüten? kaç gönül gözü kaldı ki onların
gözlerinde kilitlenen?

Sevgini yeryüzündeki renkleri çiçekler baharın sevgilisi nisanın ilk aşkı masumluğun sultanı, sessizliğin hilkati laleler...

Hazan bahçesinde umut yetiştirenler, dokunuşlarında sevgiye şiirler
yazanlar lale vaktinde laleler gibi dirilip duaya duranlar yürek
topraklarına lale soğanları ekenler dört mevsim içlerindeki gökyüzünden
çiçek kokulu yağmurlarla, lale sulayanlar

Bir avuç lalenin mavi gölgesinde, kocaman yüreklerini dinlendirebilenler
lalenin suskunluğunda suskunluğunu bozabilenler işte bir tek onlar
duyabiliyorlar lalelerin sessiz türkülerini ve kalplerinde toprağa
götürdükleri yağmur renkli gizemini!..

alıntı

teşekkürler...