● ● Sustu ● ● Sustu, Henüz çocuktu, konuşma hakkı yoktu Yaşadıkları, gördükleri Küçük kalbini yordu… Gelen giden ona vurdu, Ama o, hep sustu… Sustu, Yaşı on sekiz oldu. Artık özgür, hür bir genç oldu, Ve yine hayat yordu. Daha çekecekleri çoktu… Sustu, Yaş otuz oldu. O artık mevlasını buldu Kalbi hüzünle doldu Kaybettikleri çoktu. Vakit hayli bir geç oldu Geçen zamanlarına üzüldüğü, ağladığı oldu Ve o, hep sustu… Dayanacak gücü yoktu ama ümidi çoktu. Sustu, Yaş altmış oldu. Artık yaşamak, nefes almak ona çok koydu, Duvarlara, vitrin camlarına adını yazar oldu. Ardında bir tek adı kalsın istedi Acılarını şiirlerle bizlere sundu Ve yine sustu… Artık küçücük bir bebekle aynı kefeye konuldu, Alınganlıkları, karamsarlıkları haddinden fazlalaştı Ve yine sustu… Sonsuzluğa sustu. Bir melek geldi ve beraber uçtu, Alemlerin yaratıcısıyla buluştu, Artık hesap zamanı geldi ve Binlerce hesap soruldu. Ama o yine sustu… Cevabı zor değildi konuşamadı, dili tutuldu O hep sustu Anladı ki bu yolun sonu yoktu… 30.06.2010

 


Birgül Afşin